W 1944 powrócił na estradę i do studia nagraniowego. Przez kilka miesięcy grał w orkiestrze Casa Loma Glena Graya, a następnie reaktywował The Five Pennies jako sekstet dixielandowy. W 1947 skład grupy wzbogacił o saksofonistę basowego Joe Rushtona, który pozostał w niej do początku lat 60. Zespół działał głównie w Los Angeles, San Francisco i innych miastach Kalifornii. Wyjechał z nim również na koncerty do Europy jako ambasador dobrej woli, reprezentujący Departament Stanu. Przez dwa dziesięciolecia (lata 50. i 60.) The Five Pennies cieszył się sławą jednego z najlepszych w owych czasach amerykańskich zespołów dixielandowych. Natomiast jego lider uchodził za pracodawcę, który zawsze wywiązywał się ze zobowiązań płacowych wobec swoich muzyków.
W czerwcu 1965 przyjechał z The Five Pennies do Las Vegas na występy w hotelu Mint. 28 czerwca, kilka dni po rozpoczęciu koncertów, poczuł podczas snu silne bóle w klatce piersiowej. Zadzwonił do recepcji, ale zanim przyjechała karetka, już nie żył. Zespół wystąpił zgodnie z planem, przy świetle reflektora punktowego skierowanego na jego puste krzesło, stojące na środku estrady.
Został pochowany w Forest Lawn Memorial Park w Hollywood Hills w Los Angeles.