w wymiarze czasu wiecznego grają muzycy m.in. z tria wspomnianego Billa Evansa, a utwór nakreśla doskonałą oraz przyziemną naturę czasu.
Utwór Łzy w kinie odwołuje się do powabnego życia bohatera filmu romansowego w zestawieniu z życiem podmiotu lirycznego, a strofa wiersza biegnie „wąskim pasmem” niczym słup światła z kinowego projektora.
Wiersz Kasety wprowadza motyw życia ludzkiego jako realizacji bożego scenariusza, znalazł się w nim widz filmów katastroficznych, któremu umykają codzienne straszne wydarzenia na świecie.
Tekst „Prosty człowiek mógłby, do licha, zdecydować się wreszcie, kim jest” stanowi poetycką mowę niezależną niejako pozbawioną „ja” poety prowadzoną przez dwa głosy, opisuje pułapkę aksjologiczną, w której znajdują się ludzie, za scenerię mając XX-wieczną historię świata pełną totalitaryzmów.
II część W utworze Debiutant w procederze napisanym w formie vilanelli wyrażone zostało przeświadczenie o inicjacji w ból i śmierć wraz z narodzinami człowieka. Scenerią dla opisywanych wydarzeń jest sala porodowa.