Ireneusz Prędki był jednym z organizatorów strajku okupacyjnego (18–22 grudnia 1980 r.) w Urzędzie Wojewódzkim w Piotrkowie Trybunalskim. Uczestniczył w negocjacjach zakończonych podpisaniem porozumienia z wojewodą piotrkowskim. We wrześniu i październiku 1981 r. uczestniczył w I Krajowym Zjeździe Delegatów NSZZ „Solidarność”, gdzie pełnił funkcję członka Komisji Uchwał i Wniosków. Wspólnie z innymi działaczami wydawał niezależne pisma, takie jak „Biuletyn Informacyjny MKZ NSZZ «Solidarność» Ziemi Piotrkowskiej” (łącznie ukazało się 11 numerów).
Po ogłoszeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 r. został internowany w Ośrodku Odosobnienia w Sieradzu (do 5 stycznia 1982 r.), a następnie w Łowiczu (do 1 sierpnia 1982 r.) i Kwidzynie (do 15 listopada 1982 r.). Po zwolnieniu został przeniesiony na gorsze stanowisko służbowe. W 1982 r. był współorganizatorem i członkiem Rady Pracowniczej w ZPW Opoczno.
W latach 1982–1984 w jego mieszkaniu przeprowadzano wielokrotne rewizje. W 1985 r. został zwolniony z pracy. W latach 1985–1988 był wielokrotnie przesłuchiwany w Powiatowym i Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w sprawie domniemanych nadużyć finansowych w Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej przy ZPW Opoczno, której był założycielem i prezesem. Ostatecznie w 1988 r. został oczyszczony z zarzutów.