Zdała egzamin końcowy w 1980 roku i została przyjęta na stanowisko wykładowcy teorii muzyki i kształcenia słuchu na tejże uczelni w Stuttgarcie, gdzie pracowała do 1989 roku. Na początku lat 90. XX wieku prowadziła seminaria w Tokio, Kioto oraz w paryskim IRCAM. Od 1997 do 2000 roku była profesorem kompozycji w , a od 2000 roku była profesorem kompozycji na uniwersytecie Mozarteum.
Od 2002 roku jest członkinią Akademie der Künste.
Nagrody (wybór) nagroda w międzynarodowym konkursie muzyki kameralnej we Florencji (1978) Premio Valentino Bucchi – 1. miejsce (1979) nagroda w międzynarodowym konkursie muzyki kameralnej w Colmar (1980) za kompozycję Ommagio à Michelangelo (1981) (1985) nagroda miasta Stuttgart za trio smyczkowe Innere Welten (1990) (1990) (2003) (2011) (2015) (2019) (2024)
Twórczość Posługiwała się techniką dodekafoniczną, była pod wpływem serializmu, a w broszurze wydawnictwa Breitkopf & Härtel scharakteryzowano jej twórczość jako „chaos pod kontrolą”. Tworzy dzieła dramatyczne (opery) i orkiestralne, a także muzykę kameralną i wokalną.