W latach 1916–1918 był sekretarzem Konsystorza Przemyskiego, a następnie w latach 1918–1932 był notariuszem Kurii Biskupiej. W 1918 roku został profesorem prawa kanonicznego w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. W 1918 roku został archiwariuszem kurii biskupiej. 20 października 1927 roku bp Anatol Nowak mianował go pierwszym dyrektorem archiwum diecezjalnego. Jako dyrektor archiwum - uporządkował i opracował inwentarze ksiąg archiwalnych oraz przyjmował nowe księgi archiwalne z terenu całej diecezji. W 1928 roku współdziałał przy zakładaniu w Przemyślu oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego, w którym pełnił później obowiązki wiceprezesa.
W latach 1929–1937 jako jedyny zarządca archiwum kościelnego w Polsce publikował w Kronice Diecezji Przemyskiej sprawozdania z działalności Archiwum Diecezjalnego (za lata 1927–1936). W 1931 roku władze kościelne nadały mu godność szambelana papieża Piusa XI. W 1932 roku został kanonikiem kapituły katedralnej w Przemyślu. W 1933 roku wszedł w skład diecezjalnej rady Akcji Katolickiej.