Wyrostek wnęki 1,5–2 × 1–1,5 μm, cylindryczny, prosty, z niewielkim, niepozornym, amyloidalnym hilum u podstawy. Podstawki 2–4-zarodnikowe, 25–65 × 17–23 μm, brzuchate do szeroko maczugowatych ze sterygmami o długości 3–5 μm. Makrocystydy liczne, 70–180 × 15–25 μm, cylindryczne, lancetowate lub wrzecionowate, tępe lub z dziobkiem, o ścianie grubości 1 μm. Parafyzoidy nieliczne, 18–28 × 6–8 μm, cylindryczne lub maczugowate, bez przegród lub 1-przegrodowe. Subhymenium zbudowane z 3–4 warstw komórek kulistych do pryzmatycznych o średnicy 14–30 μm. Trama hymenium o szerokości 20–30 μm, z nielicznymi sferocytami o średnicy 15–35 μm. Skórka kapelusza i miąższ o grubości 100–300 μm. W tramie i miąższu występują strzępki gleocystydialne o średnicy 2–5 μm, przechodzące w dermatocystydy.
Występowanie i siedlisko W Polsce do 2003 roku jedyne stanowisko podał F. Teodorowicz w 1939 r. w Beskidzie Niskim. Zebrany przez niego okaz nie zachował się, według W. Wojewody identyfikacja gatunku jest wątpliwa. Jednak w 2017 r. znaleziono, sfotografowano i zidentyfikowano okaz tego gatunku w województwie mazowieckim.
Grzyb półpodziemny, w Polsce jego owocniki zbierano w liściastych lasach, ale we Włoszech w igliwiu pod jodłami i świerkami, na glebach krzemionkowych lub wapiennych.
Przypisy
Kategoria:Gołąbkowate Kategoria:Mykobiota Polski