Jan Górski (ur. 1 lutego 1887 w Rudzie, zm. 1940 w Kalininie) – polski policjant, funkcjonariusz Policji Województwa Śląskiego, ofiara zbrodni katyńskiej. Pośmiertnie awansowany na aspiranta.
Życiorys Syn Michała i Józefy z domu Fronczak urodzony 1 lutego 1887 roku w Rudzie (później część Rudy Śląskiej). W czasie I wojny światowej był żołnierzem Armii Cesarstwa Niemieckiego. Po demobilizacji, wiosną 1919 roku powrócił do Rudy, gdzie zaczął pracę jako górnik. Jeszcze w tym samym roku został zaprzysiężony na członka Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Brał udział we wszystkich trzech powstaniach śląskich, a także był działaczem plebiscytowym.
15 stycznia 1924 roku wstąpił do Policji Województwa Śląskiego. Do 1 lipca 1933 roku służył na posterunku w Kończycach, a następnie na posterunku Katowice-Dąb. W latach międzywojennych działał w grupie Katowice-Miasto Związku Powstańców Śląskich. Organizował na terenie miasta upamiętniające przyłączenie części Górnego Śląska do Polski oraz powstania śląskie. W 1935 roku mieszkał przy ulicy Wąskiej w Katowicach.
W sierpniu 1939 roku w katowickim Dębie współorganizował oddział samoobrony powstańczej.