Mimo początkowego oporu ojca przed złożeniem przez syna przyrzeczenia, zdobył stopień młodzika.
Kilka miesięcy po wybuchu I wojny światowej zajął się urządzaniem tajnych składów broni i żywności dla Rzeczypospolitej Zakopiańskiej, za co 21 lutego 1915 został nagrodzony przez Andrzeja Małkowskiego dyplomem uznania za pracę podczas wojny 1914 i 1915, w szczególności za prowadzenie patrolu. Sam Małkowski określał Żeromskiego mianem „złotego skauta”. W październiku 1915 został mianowany plutonowym I Zakopiańskiej Drużyny Skautowej.
Schyłek życia i śmierć W styczniu 1918 zamieszkał w Krakowie przy ul. Siemiradzkiego 17. Ze względu jednak na jego stan zdrowotny, w połowie czerwca 1918 za radą lekarza został przewieziony do Nałęczowa. Od tego momentu jego stan bardzo szybko się pogarszał. Zmarł w 1918 w chacie-pracowni Stefana Żeromskiego przy ul. Armatnia Góra. Bezpośrednią przyczyną śmierci była gruźlica.
Różne źródła akademickie podawały datę jego śmierci jako 31 lipca. Inne natomiast mówią o dniu poprzedzającym. Inskrypcja na nagrobku Żeromskiego nosi datę 30 lipcaFotografia tabliczki grobu – https://www.maslow.pl/asp/galeria/20180727_wycieczka_Naleczow/p1060620.jpg.. Jego ojciec pisał: