Udało mu się uniknąć niewoli i przez Rumunię przedostał się do Francji. W maju 1940 r. został skierowany na przeszkolenie na sprzęcie francuskim do Saint-Étienne. 5 czerwca na lotnisku w Saint-Symphorien-d’Ozon został ranny podczas kolizji , którego był pasażerem, z Caudron CR.714 pilotowanym przez ppor. Jerzego Schmidta. Nie zdążył wziąć udziału w walkach, po upadku Francji został ewakuowany przez Afrykę do Wielkiej Brytanii. Zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF P-0382.

Został skierowany do 55. OTU na przeszkolenie na sprzęcie brytyjskim. Po jego zakończeniu 16 kwietnia 1941 r. został przydzielony do dywizjonu 315. 21 października zgłosił zestrzelenie Bf 109. 14 lutego 1943 r. przeniesiono go do dywizjonu 306 na stanowisko dowódcy eskadry A. 21 stycznia 1944 r. podczas operacji Ramrod uszkodził Me 210. W kwietniu został przeniesiony do dywizjonu 316, gdzie 7 września objął stanowisko dowódcy. Zdał je 5 lipca 1945 r.

Po zakończeniu działań wojennych nie zdecydował się na powrót do Polski, pozostał na emigracji. Początkowo mieszkał w Wielkiej Brytanii, w latach 50. XX w. wyjechał do USA, skąd przeniósł się do Australii. W 1980 r. powrócił do Polski i zamieszkał w Poznaniu.