17 czerwca 1909 roku przyjął święcenia kapłańskie. Najpierw prowadził pracę duszpasterską jako zastępstwo wakacyjne w swojej rodzinnej parafii śś. Jana i Pawła Męczenników w Dębie, a 4 listopada tego samego roku skierowano go jako wikariusza do parafii św. Marii Magdaleny w Bielszowicach. Następnie pracował w Siemianowicach, gdzie opiekował się tamtejszym Katolickim Stowarzyszeniem Robotników – zarówno polskim, jak i niemieckim. 27 września 1915 roku skierowano go do pracy na parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Hajdukach Wielkich.
W 1918 roku wyjechał do Davos w celach zdrowotnych, a po powrocie w październiku tego samego roku został kapelanem w zakładzie sióstr boromeuszek w Jastrzębiu-Zdroju. W trakcie II powstania śląskiego w 1920 roku założył tam szpital dla rannych powstańców. W latach międzywojennych dwukrotnie był administratorem parafii św. Katarzyny w Jastrzębiu Górnym – w 1925 i 1932 roku.
Podczas II wojny światowej głosił kazania i nauczał religii w języku polskim. W 1940 roku został aresztowany przez Niemców. Trzymano go w Rybniku, a następnie w katowickim więzieniu. 26 maja 1940 roku wywieziony został do niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego KL Dachau (zarejestrowano go pod nr. 12656), a 16 sierpnia do KL Gusen, gdzie zmarł 31 października tego samego roku.