Getto w Grodźcu – wiejskie getto żydowskie utworzone podczas II wojny światowej przez okupantów we wsi Grodziec.
Historia W listopadzie lub grudniu 1939 roku około 300 Żydów zostało przesiedlonych do Grodźca z Rychwała, przesiedlonym zezwolono zabrać ze sobą od 13 do 14 kilogramów bagaży. Oficjalnie getto w Grodźcu utworzono najprawdopodobniej latem 1940 roku, wraz z powstaniem sieci innych gett wiejskich w powiecie konińskim (m.in. w Zagórowie i Rzgowie).
W połowie lipca 1940 roku do getta przesiedlono część Żydów z getta w Koninie, w dniach 17–18 lipca deportowano do niego także Żydów ze Skulska, a następnie także z Kramska, Wilczyna i Ślesina. Utworzono Judenrat. W getcie uwięziono około 2000 osób, źródła nie są zgodne w kwestii tego, czy z terenu getta wysiedleni zostali Polacy. Część Żydów mieszkała w polskich gospodarstwach rolnych, gdzie wykorzystywani byli do pracy. Niektórzy Żydzi wysyłani byli także do pracy przymusowej w innych miejscowościach, m.in. w Koninie.