Po upadku powstania warszawskiego, w październiku 1944 na terenie zakładu funkcjonował przejściowy obóz jeniecki dla żołnierzy Armii Krajowej, którzy następnie wagonami kolejowymi byli wywożeni do obozów na terenie Niemiec. W styczniu 1945 teren fabryki został zaminowany i przygotowany do wyburzenia. 16 stycznia, wykorzystując popłoch i zamieszanie Niemców, robotnik Ignacy Chudzik poprzecinał przewody detonacyjne.
Okres PRL Po wyzwoleniu, dopiero w 1947 dotarły pierwsze transporty maszyn z rewindykacji. Produkcja w fabryce uruchomiona została w 1949. W kolejnych latach rozbudowywano ożarowski zakład: w 1950 wzniesiono budynek dla technikum kablowego, który następnie przeznaczono na biurowiec. W tym czasie postawiono również budynek dla Centralnego Biura Konstrukcji Kablowych, w 1952 zakończono budowę nowej hali, w 1953 zakończono budowę drugiej hali w której znalazły się maszyny do produkcji przewodów o izolacji gumowej i z tworzyw sztucznych, w 1955 wybudowano odlewnie miedzi w 1963 zakończono rozbudowę głównej hali produkcyjnej.
W 1947 Fabryka Kabli w Ożarowie (FKO) została połączona z zakładem należącym do Towarzystwa Przemysłowego „Kabel” SA w Warszawie przy ulicy Kaczej. Połączone zakłady przyjęły nazwę "Warszawskie Zakłady Wytwórcze Materiałów Elektrotechnicznych".