Jan Henryk Obrąpalski (ur. 13 lipca 1881 w Warszawie, zm. 14 grudnia 1958 w Wiśle) – polski inżynier energetyk, profesor na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej, pionier polskiej myśli technicznej na Górnym Śląsku i Zagłębiu Dąbrowskim w dziedzinie energetyki.
Życiorys Urodził się 13 lipca 1881 roku w Warszawie, w rodzinie Erazma, inżyniera komunikacji, budowniczego kolei na terenie Cesarstwa Rosyjskiego, i jego drugiej żony Marii z domu Siemiradzkiej, pisarki i tłumaczki literatury włoskiej, siostry wybitnego malarza Henryka Siemiradzkiego. W 1899 roku ukończył gimnazjum klasyczne w Kielcach (późniejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Kielcach), natomiast w 1904 roku studia na Wydziale Mechanicznym Instytutu Technologicznego w Petersburgu, uzyskując tytuł inżyniera. Po odbyciu rocznej praktyki monterskiej na terenie Zagłębia Dąbrowskiego studiował przez dwa latach elektrotechnikę i termodynamikę na Politechnice Berlińskiej (niem. Technische Hochschule).