Bumerang imperialny – teoria, według której rządy państw kolonialnych, które rozwijają techniki represji wobec mieszkańców terytoriów skolonizowanych, ostatecznie stosują te same metody wobec własnej populacji. Koncepcja ta ma swój początek w publikacji Aimé Césaire’a Rozprawa z kolonializmem (1950), gdzie została nazwana przerażającym bumerangiem, możliwie stanowiącym potencjalne źródło ideologii faszyzmu europejskiego w pierwszej połowie XX wieku. Hannah Arendt zaaprobowała istnienie zjawiska, nazywając je efektem bumerangu w swojej książce Korzenie totalitaryzmu (1951). Według obu autorów metody Adolfa Hitlera i partii nazistowskiej nie były niczym wyjątkowym w skali światowej, ponieważ europejskie imperia kolonialne od dawna znormalizowały działania skutkujące w śmierci milionów ludzi na całym świecie w ramach projektów kolonizacyjnych. Były one postrzegane jako wyjątkowe, ponieważ zostały wykorzystane do opresji Europejczyków mieszkających w Europie, a nie skolonizowanych populacjach globalnego południa.