W Bożympolu upamiętniono ich za pomocą drewnianych tablic w miejscowym kościele ewangelickim, tablice te są w kościele we Wdzydzach, gdzie wymieniono 31 poległych.Nagle obok Bożegopola jadąc w stronę Wejherowa, zaraz za karczmą, była granica z Polską, która odzyskała swoje ziemie po 1918 roku (po latach zaborów) i Strzebielino było już polskie. Z tego powodu w Bożympolu Wielkim były dwa domy celne, ogromna stacja kolejowa graniczna, osiedle kolejowe, duże schronisko młodzieżowe, świetlica Hitlerjugend, większa karczma Ankerholz z restauracją hotelem i stacją benzynową. Prawdopodobnie schronisko młodzieżowe było, aby dzieci przyjeżdżając z nauczycielami mogły chodzić na pobliskie wzgórza i patrzeć ku granicy i wmawiać jakoby ten kawałek polski przerwał ich ziemię.Ulrich Dorow napisał: „Armia Czerwona potrzebowała zaledwie dwa dni; 9 i 10 marca, by za jednym zamachem wynieść z powiatu lęborskiego ponad 600-letnią niemiecką historię” (co jest wielkim uproszczeniem, gdyż pomimo germanizacji wiele osób dalej nie rozumiało niemieckiego, a nazwy zostawały najczęściej słowiańskie). Armia Czerwona parła zajmując kolejne tereny, czołgi tej armii tratowały kolumny cywilnych uciekinierów, a żołdacy mordowali i palili.