W 1944 roku Hunka został wysłany do walki przeciwko Armii Czerwonej na froncie wschodnim. Dominique Arel, dyrektor studiów ukraińskich na Uniwersytecie w Ottawie, powiedział dla stacji , że do dywizji przyciągnięto tysiące ukraińskich ochotników i że wielu z nich pragnęło, aby ich działania pomogły Ukrainie uzyskać niepodległość od Związku Radzieckiego. Według Arela „trudno było ustalić”, czy konkretne elementy dywizji brały udział w zbrodniach, ale powiedział, że do czasu, gdy oddział Hunki dotarł na front, niemieckie działania związane z Zagładą Żydów w tym rejonie już się zakończyły. Zaznaczył jednak, że SS „Galizien” było zamieszane w zabijanie polskich cywilów. W swoich wspomnieniach Hunka nazwał Wehrmacht „mistycznymi niemieckimi rycerzami”.

Po zakończeniu II wojny światowej Hunka jako cywilny przesiedleniec osiedlił się w Wielkiej Brytanii i dołączył do Stowarzyszenia Ukraińców w Wielkiej Brytanii. W 1951 roku poślubił Margaret Ann Edgerton (1931–2018), a para wyemigrowała do Kanady trzy lata później, osiedlając się w Toronto, gdzie wychowali dwóch synów, Martina i Petera, jednocześnie aktywnie działając w lokalnej społeczności ukraińskiej. Po ukończeniu szkoły technicznej Hunka pracował w przemyśle lotniczym, ostatecznie zostając inspektorem w zakładach de Havilland.