Po tym, jak sponsorem pierwszych dwóch edycji była firma Wilsons, w 1982 roku rolę tę przejęła Łada, radziecka firma wytwarzająca samochody. Turniej odbył się ponownie jako turniej zaproszeniowy dla ośmiu zawodników w Queen Elizabeth Hall w Oldham i po raz pierwszy był transmitowany w telewizji. W meczu ćwierćfinałowym Steve Davis uzyskał pierwszego oficjalnie uznanego maksymalnego breaka, czyli najwyższego możliwego w snookerze, w zawodowym turnieju, grając przeciwko Johnowi Spencerowi. Później Davis przegrał finał 8-9 z Terrym Griffithsem. W 1983 roku turniej przeniósł się do Spectrum Arena w Warrington, a liczba uczestników wzrosła do 16 graczy. Steve Davis wygrał turniej po raz drugi, pokonując Kanadyjczyka Billa Werbeniuka 9-5.
Turniej rankingowy mały|Logo turnieju w latach 1982–1984 W 1984 roku turniej został otwarty dla wszystkich profesjonalnych graczy i podniesiony do rangi turnieju rankingowego. Po raz ostatni jego sponsorem była Łada. W finale Steve Davis wygrał turniej po raz drugi z rzędu, pokonując nieznacznie swojego przyjaciela Tony’ego Meo 9-8. Rok później sponsorem turnieju została firma Mercantile Credit, która rozdysponowała nagrody pieniężne o łącznej wartości 200 000 funtów. Zwycięzcą został Willie Thorne, który pokonał Kanadyjczyka Cliffa Thorburna 13-8.