Do wybuchu I wojny światowej w zjazdach uczestniczyło około stu chórów.

W 1919 w pierwszym zebraniu ZŚKŚ po zakończeniu wojny wzięło udział 270 delegatów ze 117 chórów – I naczelnym dyrygentem (dyrektorem artystycznym) Związku został Julian Samulowski z Żor, absolwent szkoły muzycznej w Ratyzbonie. Wówczas wprowadzono Rotę – kompozycji Feliksa Nowowiejskiego do słów Marii Konopnickiej jako obowiązkową pieśń rozpoczynającą zebranie chóru. W 1920 uchwalono nowy statut i zorganizowano I kurs dla dyrygentów. W 1922 po plebiscycie i podziale Górnego Śląska powstały dwa oddzielne zarządy: Związek utworzony dla części niemieckiej zachował dotychczasową nazwę, siedzibę i objął 129 kół, Związek dla części polskiej przyjął nazwę Związek Kół Śpiewaczych Województwa Śląskiego z siedzibą w Katowicach i objął 225 zespołów. Wspólnym prezesem był nadal Michał Wolski, a sekretarzem Jan Fojcik. W 1929 odbył się Wszechsłowiański Zjazd Śpiewaków – największe przedsięwzięcie społecznego ruchu muzycznego w XX wieku, z udziałem prezydenta Polski Ignacego Mościckiego, prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda i Ignacego Jana Paderewskiego. Z Górnego Śląska pojechało 2,5 tysiąca śpiewaków. Połączony chór 18 tys. śpiewaków na Stadionie Miejskim wykonał Ojczyznę Feliksa Nowowiejskiego pod jego dyrekcją.