Ofiary pochowano w masowym grobie wykopanym w miejscu masakry. Pochówkiem zajęli się sprowadzeni przez Niemców mieszkańcy sąsiednich miejscowości.
Według najbardziej ostrożnych szacunków 13 września 1939 roku w Cecylówce Głowaczowskiej zamordowano 54 osoby. W polskich opracowaniach można znaleźć informację, że liczba ofiar sięgnęła około 60, 65 lub 68. Wśród nich znajdowało się kilkunastu Żydów.
Przyczyna masakry nie została ustalona. Agnieszka Rybak przypuszczała, że pretekstem mógł być fakt, iż pewna liczba polskich żołnierzy, po rozbiciu swoich jednostek, przebrała się w cywilne ubrania i porzuciła mundury we wsi. Pacyfikacja Cecylówki mogła również stanowić akt zemsty za to, że dzień wcześniej polscy żołnierze przez pewien czas stawiali opór, wykorzystując jej zabudowania.
Nie udało się także zidentyfikować niemieckiej jednostki odpowiedzialnej za zbrodnię. Ustalono jedynie, że w tym czasie w okolicach Cecylówki operował III batalion 72 pułku piechoty 46 Dywizji Piechoty oraz 65 batalion pancerny 1 Dywizji Lekkiej.
Epilog W latach powojennych upamiętnienie ofiar pacyfikacji początkowo ograniczało się do obramowania masowego grobu oraz postawienia na nim drewnianego krzyża.