Portrety Eugenii Wyszomirskiej-Kuźnickiej – cykl 26 rysunków wykonanych techniką pastelową w latach 1933–1938 przez Stanisława Ignacego Witkiewicza znajdujących się w zbiorach Muzeum Historii Katowic.

Historia Witkacy spotkał trzydziestoletnią Eugenię Wyszomirską w 1933 roku, gdy spacerowała z ciotką po Nowym Świecie w Warszawie. Kobieta wydała mu się podobna do przedwcześnie zmarłej narzeczonej, malarki Jadwigi Janczewskiej. Witkiewicza zaintrygowały również nieregularne rysy twarzy kobiety. Wyszomirska była wówczas żoną częstochowskiego jubilera, skorzystała jednak z zaproszenia malarza i odwiedziła go w Zakopanem. W ten sposób zaczęły powstawać portrety. Wyszomirska rozwiodła się, zostawiając z byłym mężem syna. W 1935 roku ponownie wyszła za mąż za ratownika tatrzańskiego i fotografa Józefa Stopkę. Kobieta kontynuowała swą znajomość z Witkacym, który nadal tworzył jej pastelowe portrety. Oboje pisali do siebie listy, z których część znajduje się w zbiorach Muzeum Historii Katowic. Witkacy tytułował modelkę „La Dame Asymétrique” (). Za sprzedanie jednego z portretów właścicielce pensjonatu w Zakopanem, Witkacy zrobił Wyszomirskiej awanturę. Podczas pobytu na Podhalu Wyszomirska uczyła się sztuki fotografii od przyjaciela Witkacego malarza i fotografa .