W połowie 1950 dywizje pancerne i piechoty zmotoryzowanej przeformowano w dywizje zmechanizowane. W ich składzie pozostał batalion rozpoznawczy. Jesienią 1954 w dywizjach zmechanizowanych typu „B” bataliony rozpoznawcze zaczęto redukować do szczebla kampanii, by rok później przywrócić w nich szczebel batalionu. mały|BTR-40 Podjęta w marcu 1957 decyzja o zmniejszeniu liczebności WP znosiła podział dywizji na typy. W tym czasie batalion rozpoznawczy składał się z: kompanii rozpoznawczej, kompanii czołgów średnich, kompanii piechoty zmotoryzowanej, plutonu przeciwlotniczego, plutonu motocykli i samochodów osobowo-terenowych i plutonu łączności. Stan etatowy wynosił 262 żołnierzy. Sprzęt bojowy batalionu stanowiło: 10 czołgów średnich T-54AT-54, a od listopada 1957 – 7 czołgów średnich i 3 czołgi pływające PT-76 oraz 3 transportery opancerzone BTR-40. W ramach batalionu rozpoznawczego szkoliły się również pułkowe kompanie rozpoznawcze.
Latem 1958 w części batalionów rozpoznawczych, w kompanii czołgów zmniejszono liczbę plutonów czołgów średnich z trzech do dwóch, a w zamian wprowadzono nowy pluton czołgów pływających. Rok później bataliony rozpoznawcze otrzymały nowe etaty. Dywizyjne bataliony rozpoznawcze zredukowane zostały do szczebla kompanii.