U-568 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej. Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni maksymalną prędkość 17,6 węzła, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.
Okręt został zwodowany 6 marca 1941 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, a 1 maja 1941 roku wcielono go do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie i , U-568 odbył pięć patroli bojowych, podczas których zatopił jeden statek o pojemności 6023 BRT i dwie korwety o łącznej wyporności 1850 ton oraz uszkodził niszczyciel o wyporności 1630 ton. 29 maja 1942 roku na północny wschód od Tobruku U-Boot został zatopiony bombami głębinowymi przez brytyjskie niszczyciele.
Projekt i budowa
Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał zbyt mały zasięg i za mało miejsca pod pokładem, by można było zainstalować sonar. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in.