Czwarte wydanie w roku 1904 liczyło 888 stron i 20 000 haseł. Językoznawca Henryk Ułaszyn zauważył krytycznie, że przynajmniej jedną trzecią haseł stanowią objaśnienia nazw własnych oraz pojęć z mitologii, historii, literatury, a takie hasła powinny być ujmowane w encyklopediach, a nie w słowniku językowym. Ułaszyn wytknął też techniczne i merytoryczne braki opisu: niekompletny spis skrótów, uproszczone informacje etymologiczne, niepoprawną transkrypcję fonetyczną.
Kolejne edycje słownika nawiązywały do wydania czwartego, były albo wydaniami skróconymi, albo poszerzonymi w stosunku do wydania z 1904. W roku 1907 ukazało się piąte wydanie słownika (1008 stron, 20 000 haseł). Ułaszyn skrytykował brak poprawek w stosunku do wydania poprzedniego.
Wydanie szóste z 1912 przejrzane i poprawione przez Ułaszyna liczyło 1167 stron i 25 000 haseł. Część główna została poprzedzona Wyjaśnieniami wstępnymi i dwuczęściowym spisem skrótów. W części pierwszej zostało zamieszczonych 71 skrótów języków źródłowych, np.: a. – angielski, tur. – turecki, w. – włoski, a także np. żarg. – żargonowy. W części drugiej spisu znajdują się kwalifikatory terminologiczne (np. archit. – architektura), kwalifikatory chronologiczne (np. daw. – dawny).