W okopach Stalingradu () – powieść Wiktora Niekrasowa opowiadająca o obronie Stalingradu przez Armię Czerwoną przed nacierającymi wojskami Niemiec i ich sojuszników w latach 1942–1943. Pierwszy raz opublikowano ją w 1946 roku w czasopiśmie „Znamia”. Książka została wyróżniona Nagrodą Stalinowską (1947). Utwór był kilkakrotnie wznawiany w dużych nakładach, jednak po pozbawieniu autora obywatelstwa radzieckiego, usunięto go z publicznych bibliotek w ZSRR, niewielką część egzemplarzy przeniesiono do specjalnego magazynu, a pozostałe poddano przerobieniu na makulaturę. W 1989 roku w ramach pieriestrojki zniesiono ograniczenia cenzury, a ocalałe książki przekazano do zbiorów ogólnodostępnych.
W Polsce „ludowej” książka została wydana po raz pierwszy w 1948 roku, była wielokrotnie wznawiana.
Historia publikacji Lilianna Łungina przypomniała słowa Niekrasowa, że nie liczył on szczególnie na publikację jego książki. Według wspomnień Grigorija Swirskiego rękopis powieści trafił w ręce krytyka Władimira Aleksandrowa, który zlecił jego druk według przyjętych standardów, a następnie położył na biurku Aleksandra Twardowskiego;