27 grudnia 1910 roku wziął udział w zebraniu Spółki Wydawniczej „Polak”, na którym powołano Spółkę Wydawniczą „Gazeta Ludowa”. 27 stycznia 1920 roku został postawiony przed sądem ławniczym w Katowicach i oskarżony o obrazę policji w numerach 97 i 150 „Gazety Ludowej”. Pracownikiem redakcji „Gazety Ludowej” był do 1924 roku, a następnie pracował jako korektor w redakcji „Polonii”.

Zmarł 22 lutego 1932 roku w Katowicach.

Twórczość Od 1898 roku współpracował z górnośląskimi i pozaregionalnymi czasopismami i gazetami, m.in. z poznańską „Pracą”, krakowskim „Polakiem”, i „Dziennikiem Berlińskim”, podejmując w korespondencjach i artykułach publicystycznych sprawy regionu.

Pisał również wiersze, przeważnie okolicznościowe. Cechowały się radykalną frazeologią społeczną i patriotyzmem. Własnym sumptem wydał zbiór pieśni Z robotniczych piersi (1918).

Wiersze patriotyczne ogłaszał w czasie powstań śląskich i plebiscytu na łamach „Głosów znad Odry” – m.in. Hołd Matce Boskiej, W kościele (1919), Szczęśliwy górnik (1920) czy W rocznicę połączenia (1920). Wierszem Witaj Polsko (1919), znanym także jako piosenka z melodią Stanisława Bienioska, uczcił odzyskanie niepodległości przez Polskę.