Jan Poterała (ur. 27 stycznia 1896 w Pruchniku, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Kalininie) – starszy przodownik Policji Państwowej, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Stanisława i Julii z Gryzieckich, urodzony 27 stycznia 1896 w Pruchniku, w ówczesnym powiecie jarosławskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej i dwuklasową szkołę przemysłową.
Od 5 marca 1916 w Legionach Polskich. Walczył w szeregach 7 kompanii II batalionu 4 pułku piechoty. 4 sierpnia 1916 został ranny pod Sitowiczami. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) służył w 2 pułku piechoty Polskiego Korpusu Posiłkowego. Przeszedł wraz z częścią byłej II Brygady na rosyjską stronę frontu pod Rarańczą (15-16 lutego 1918) i w szeregach 2 kompanii 14 pułku strzelców polskich walczył w bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918). Dostał się do niemieckiej niewoli i został internowany w Güstrow. Przebywał tam do 9 grudnia 1918. Był wykazany w indeksie legionistów przekazanym 24 maja 1918 do Centralnego Urzędu Ewidencyjnego Departamentu Wojskowego NKN przez byłego komendanta Polskiego Korpusu Posiłkowego gen. Johanna Schillinga.