W nowym dokumencie – planie mobilizacyjnym „PM-58” terminy zakończenia mobilizacji oraz miejsca dyslokacji dostosowano do potrzeb wynikających z planu operacyjnego. Wprowadzono zasadę terytorialności uzupełnienia. W jednostkach mobilizujących zapoczątkowano wydzielanie określonych sił i środków na potrzeby realizacji przedsięwzięć mobilizacyjnych, a w jednostkach pierwszego rzutu wydzielano nieetatowe grupy mobilizacyjne w celu przeprowadzenia mobilizacji w koszarach. Na potrzeby jednostek nowo formowanych przewidziano tworzenie etatowych grup organizacyjno-przygotowawczych, których zadaniem było przeprowadzenie mobilizacji jednostek formowanych od nowa na bazie zawiązków (zalążków) wydzielanych z jednostek istniejących w czasie pokoju. Dowódcom jednostek mobilizujących zezwolono również na wcześniejsze powołanie z rezerwy własnymi siłami określonej liczby kierowców do pojazdów pozostających na „zapasie nienaruszalnym”.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludowe Wojsko Polskie Kategoria:Plany mobilizacyjne