1502) do mistrza sztuki kadzidlanej (Kōdō) Shino Sōshina (zm. 1480). Wydaje się zatem raczej pewne, że Mokichi rzeczywiście obracał się w artystycznych kręgach ówczesnego Kioto, nawet jeśli jego relacje z takimi luminarzami epoki jak Ikkyū, Nōami i Yoshimasa pozostają wątpliwe.
List Serca i znaczenie dla ceremonii picia herbaty Miejsce w historii ceremonii picia herbaty zapewnił Mokichiemu jego List Serca (Kokoro no Fumi) napisany ok. 1488 do jego ucznia i pomniejszego daimyō Furuichi Chōina. Ostrzega on w nim przed pustym zachwytem niedoświadczonych nad japońskimi naczyniami (wamono) z Bizen i Shigaraki (obecnie część miasta Kōka), które charakteryzuje, używając takich wyrażeń jak hie (zimne), kare (zwiędłe) i yase (pochylone)Podążając tą drogą [herbaty], trzeba ze szczególną troską harmonijnie łączyć smak japoński z chińskim. Jest to rzecz niezmiernie ważna i wymaga szczególnej uwagi. Jakże niedorzeczne jest dziś, by niedoświadczeni byli zadowoleni, pożądając rzeczy takich jak towary z Bizen czy Shigaraki, dlatego że cechują je „zimno i więdnięcie”, i próbowali pokazać, choć inni nimi gardzą, jak daleko już zaszli [w tej drodze]Murai Yasuhiko, Shukō Kokoro no Fumi [w:] Hasahiya Tatsusaburō (red.), Kodai chūsei geijutsu ron, s.