Do 1930, kiedy zatrudniono Kazimierza Gelinka, była jedyną osobą w TNP, która pracowała merytorycznie i jednocześnie wolontariacko. samodzielnie zajmując się całością prac w muzeum. Społecznie do końca życia kierowała działem historyczno-kulturalnym muzeum TNP.
Włączała się inicjatywy wystawiennicze w mieście. W 1917 przygotowała Wystawę Kościuszkowską, zaś w 1929 ekspozycję etnograficzną na pierwszą Okręgową Wystawę Regionalną w Płocku.
Ceniono ją w Płocku oraz w środowisku polskich muzealników. Jan Karol Kochanowski nazwał ją Magna pars tui, określając jednocześnie Płock (jako jedyne miasto prowincjonalne) mianem polskich Aten.
Jesienią 1918 włączyła się, jako reprezentantka TNP, w zabezpieczanie zbiorów archiwalnych i bibliotecznych oraz registratury rosyjskich władz zaborczych i niemieckich władz okupacyjnych. W 1919 część dokumentacji trafiła do TNP, a reszta do Archiwum Państwowego w Płocku, którego dyrektorem (do 1922) wyznaczono jej męża.