W 1811 w Bytomiu mieszkało 255 Żydów. Dzięki ogłoszonemu przez cesarza Fryderyka Wilhelma III w 1812 edyktowi tolerancyjnemu zniesione zostały ograniczenia co do wykonywanych przez nich zawodów, na skutek czego członkowie bytomskiej społeczności żydowskiej, do tej pory trudniący się głównie drobnym handlem, stawali się kupcami i przedsiębiorcami. Jej przedstawiciele założyli wówczas pierwszy bank na terenie miasta, prywatną łaźnię i pralnię parową oraz napędzane za pomocą pary młyn i piekarnię, jak również rozpoczęli wydawanie gazety lokalnej „Beuthener Stadt-Blatt”. Pozostawali również właścicielami bądź udziałowcami kopalń, hut i cynkowni. Zasiedli również na ważnych stanowiskach w radzie miejskiej.
W połowie lat 50. XIX wieku do gminy wyznaniowej w Bytomiu należało już ponad 200 rodzin, z czego w samym mieście było to przeszło 1100 osób. W kolejnych latach nastąpił napływ Żydów pochodzących z terenów dawnych ziem Rzeczypospolitej (zaboru austriackiego i rosyjskiego). W mieście działały wówczas dwa chedery. Jeden z nich został w 1861 przekształcony w Żydowską Szkołę Gminną (szkoła podstawowa), w której naukę rozpoczęło 293 uczniów, natomiast pozostały drugi cheder uległ likwidacji w 1873.