Romana Barnycz-Gupieniec (ur. 21 lipca 1930 we Lwowie, zm. 10 kwietnia 2014 w Łodzi) – polska archeolożka.

Edukacja Rozpoczęła naukę w szkole przy klasztorze Sióstr Prezentek w Krakowie. W okresie II wojny światowej kontynuowała naukę na tajnych kompletach, a po wojnie w Państwowym Gimnazjum i  Liceum Humanistycznyrn im. Józefa Hoene-Wrońskiego. Po maturze (1948) rozpoczęła studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po dwóch latach przeniosła się do Łodzi. Uzyskała magisterium na podstawie pracy pt. Tokarstwo i bednarstwo gdańskie X-XIII w. (1952).

Praca zawodowa Jeszcze jako studentka uczestniczyła w badaniach archeologicznych na terenie Gdańska. Rozpoczęła pracę zawodową w Kierownictwie Badań nad Początkami Państwa Polskiego przemianowanym następnie na Instytut Historii Kultury Materialnej. Do 1963 r. pracowała w Zakładzie Archeologii Polski Środkowej a następnie w Pracowni Ziemi Sieradzkiej. Uzyskała doktorat na podstawie pracy pt. Budownictwo drewniane mieszkalne we wczesnośredniowiecznym Gdańsku (X-XIII w.) zaprezentowanej w Instytucie Kultury Materialnej PAN (1971). W 1973 objęła stanowisko adiunkta w Katedrze Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego. W 1984 r. odbyła kolokwium habilitacyjne na podstawie pracy pt. Mieszkalne budownictwo drewniane w strefach nadbałtyckich we wczesnym średniowieczu.