Leczenie przez ludzi alt=Zbliżenie czaszki psa z Bonn-Oberkassel przypiętej do gabloty. Widoczna jest dolna szczęka, kilka zębów i kilka innych fragmentów czaszki. Kilka z nich ma numery zapisane markerem.|thumb|Szczątki czaszki psa z Bonn-Oberkassel Samodzielne przetrwanie nosówki psów jest „prawie nieistniejące”; w badaniu z 2014 r. czaszek 544 dorosłych dzikich psów i wilków w kolekcjach muzealnych, żadna z nich nie miała poziomych uszkodzeń szkliwa typowych dla choroby u szczeniąt. Młody pies z Bonn-Oberkassel przypuszczalnie wymagał intensywnej opieki podczas trzytygodniowej infekcji. Ludzie opiekujący się szczeniakiem prawdopodobnie oczyszczali go z wymiocin i biegunki spowodowanej chorobą, a także zapewniali wodę i ewentualnie jedzenie. Jeśli infekcja wystąpiła zimą, musieliby go dodatkowo ogrzewać. Takie działania wskazują, że ludzie mogli czuć bliską więź, znaczące współczucie i empatię dla szczeniaka.

Ponieważ długotrwała opieka wymagała znacznego wysiłku, a pies był bardzo młody, przyjmuje się, że opieka nad nim nie mogła w czasie choroby przynieść korzyści praktycznych. Zakłada się, że motywacje wynikały z pobudek duchowych lub po prostu współczucia dla szczeniaka.