Zespół archeologów zebrał się trzy dni później i datował je na „okres reniferów” (paleolit górny), a dodatkowo zauważył różne kości zwierząt, w tym „prawą dolną szczękę wilka”.
Później zidentyfikowano tam kilka innych kości zwierzęcych, w tym kość penisa niedźwiedzia, siekacz jelenia szlachetnego i rzeźbę z poroża łosia, prawdopodobnie przedstawiającą głowę łosia. Zespół składający się z fizjologa Maxa Verworna, anatoma i geologa zbadał szkielety i wstępnie datował stanowisko na okres magdaleński ze względu na podobieństwa w wyposażeniu grobów.
W monografii z 1919 r. opisano szkielet psa, grupując inne fragmenty kości z okazem. Podczas gdy dwa ludzkie szkielety były przechowywane w , szczątki zwierzęce z tego miejsca zostały podzielone na dwie grupy. Dolna szczęka psa została umieszczona w magazynie wraz z ludzkimi szczątkami, ale różne inne fragmenty zwierzęcia były przechowywane w zbiorach geologicznych Uniwersytetu w Bonn bez zapisów o ich pochodzeniu.