Dialog poetycki pierwotnej renga miał charakter zabawowy i dbano o dowcip i celność odpowiedzi na wyzwanie rzucone przez wypowiadającego pierwszą strofę. W kompozycji kusari renga brało udział kilka lub kilkanaście osób, przy czym z czasem wytworzono ścisłe zasady i reguły wiązania strof. Ustalił się również kanon liczbowy strof pieśni łączonej, z najbardziej cenioną i wzorcową pieśnią o stu strofach. Łączenie strof odbywało się na zasadzie analogii (np. czerwień–czerwień), antytezy (np. ranek i wieczór) i opozycji (np. światło i ciemność). W ramach poszczególnych kategorii łącznikami mogły być czas, przestrzeń, dany zmysł i pewne figury retoryczne. Nad tokiem improwizacji czuwał najbardziej doświadczony mistrz – poeta (rengashi). Ze względu na reguły kompozycji pieśń łączona nie jest poematem poświęconym jednemu tematowi, ale opiera się na biegu skojarzeń, któremu jedność nadaje pewien dominujący nastrój i rytm