Chodźki spowodowała ten sukces”.
Od 1 grudnia 1920 do 15 marca 1921 był słuchaczem kursu dowódców batalionów w Rembertowie, a po jego ukończeniu ponownie objął dowództwo III baonu 30 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 348. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 22 lipca tego roku ogłoszono jego przeniesienie do 1 pułku piechoty Legionów w Wilnie i zatwierdzenie na stanowisku dowódcy batalionu. Później został przydzielony do Rezerwy Oficerów Sztabowych przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Z dniem 1 marca 1924 został przydzielony do macierzystego 1 pp Leg., „ponad etat, bez wyznaczenia funkcji do czasu dalszych zarządzeń MSWojsk.” 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 15 sierpnia 1924 i 96. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 22 maja 1925 ogłoszono jego przeniesienie do 10 pułku piechoty w Łowiczu i zatwierdzenie na stanowisku zastępcy dowódcy pułku. W styczniu 1927 został przeniesiony do 58 pułku piechoty w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 24 października 1929 został przeniesiony do 52 pułku piechoty w Złoczowie na stanowisko dowódcy pułku. Obowiązki dowódcy pułku łączył z społeczną funkcją zastępcy prezesa zarządu Komitetu Powiatowego Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Złoczowie.