formowanie od nowa wojskowych jednostek logistycznych lub usługowych), wykorzystywanie świadczeń organów administracji, podmiotów gospodarczych i obywateli na rzecz mobilizacyjnego rozwinięcia jednostek wojskowych, wprowadzenie zasady wcześniejszego powoływania części rezerw w ramach tzw. mobilizacyjnych rzutów alarmowych, zapewnienie pełnego ukompletowania jednostek wojskowych po zakończeniu mobilizacji poprzez powoływania ponadetatowych potrzeb mobilizacyjnych w ramach tzw. procentu zabezpieczenia stawiennictwa, wprowadzenie w mobilizacyjnie rozwijanych jednostkach wojskowych zasady zastępowania żołnierzy jeszcze niewyszkolonych, żołnierzami w ramach tzw. nakładki.
Plany te przewidywały one prowadzenie mobilizacji w drodze jednoczesnego uruchomienia procesu mobilizacyjnego rozwijania całości lub części SZ oraz poprzez stopniowe uruchamianie procesu mobilizacyjnego w poszczególnych grupach jednostek wojskowych(zestawy jednostek). Mobilizację powszechną zamierzano ogłaszać w wypadku nagłego wybuchu wojny lub powstania sytuacji wskazującej na nieuchronność takiego wybuchu. Przewidywano dokonywać tego za pomocą obwieszczeń oraz w formie komunikatów radiowych, telewizyjnych i prasowych. Mobilizację poprzez stopniowe uruchamianie tego procesu planowano prowadzić poprzez wprowadzanie wyższych stanów gotowości bojowej.