Xia Gui, imię publiczne: Yuyu, , ur. w Lin’an (dzis. Hangzhou), floruit ok. 1195–ok. 1235 – chiński malarz związany z dworem Południowej dynastii Song (1127–1279).
Był członkiem Akademii Malarskiej na dworze cesarzy Ninzonga (1194–1224) i Lizonga (1225–1264). Obok Ma Yuana jest uważany za najwybitniejszego malarza epoki Song, zaś stworzony przez nich „styl Ma–Xia” „stał się nazwą opisującą nie tylko ich własne dzieła, ale całą estetykę”. Ich twórczość cechuje obowiązująca w ówczesnej epoce zasada jedności malarstwa, poezji i kaligrafii, asymetryczna kompozycja oraz posługiwanie się ostro zagiętymi liniami, które dodawały obrazom dramatyzmu.
Malował głównie zwoje poziome przedstawiające rozległe panoramy, w których istotną rolę odgrywały szeroko rozlane wody. Mistrzowsko posługiwał się tuszem – za pomocą ciemnych, nasyconych tonów, umiejętnie stosując i zestawiając odcienie uzyskiwał efekty mgły, deszczu, czy oddalających się niewyraźnych konturów krajobrazu. Stosował również technikę gęsto stawianych kresek, przypominających „cięcia topora” (fupi can), przejętą od Li Tanga. Jego styl cechuje prostota i swoboda asymetrycznej kompozycji, często diagonalnej i skupionej w jednej części obrazu.