Po zbombardowaniu Lwowa przez Austriaków przeniósł się do Wielkopolski, gdzie prowadził dalszą działalność w Wielkim Księstwie Poznańskim, Prusach Zachodnich i Królestwie Polskim, jako emisariusz Towarzystwa Demokratycznego Polskiego (Centralizacji Londyńskiej) pod pseudonimem dr Paweł. W 1852 roku z obawy przed aresztowaniem przez władze pruskie wyjechał do Londynu. W lutym 1853 roku powrócił na krótko na tereny Wielkiego Księstwa Poznańskiego. W 1853–4 podczas wojny krymskiej propagował sprawę polską w Anglii, wygłaszając m.in. razem z Aleksandrem Hercenem przemówienia na obchodach polskich w rocznicę powstania listopadowego. W 1856 przebywał w Bordeaux pod nazwiskiem Chocimski, gdzie jeszcze e tym samym roku rząd francuski zesłał go w kajdankach do Algieru jako czynnego republikanina–opozycjonistę. Po zwolnieniu z więzienia pracował w Algierze jako lekarz na stanowisku médecin de colonisation. Z Algieru brał korespondencyjnie udział w życiu emigracji. Zmarł w Algierze 3.12.1872 roku.