W latach 1946–1948 prowadziła badania ludoznawcze jako pracownica Instytutu Służby Społecznej w Łodzi. Zajmowała się sierotami w Pabianicach i Skierniewicach. Jednocześnie na Uniwersytecie Łódzkim studiowała etnografię. W 1948 przeprowadziła się do Warszawy. Do 1954 pracowała w Towarzystwie Uniwersytetów Ludowych, potem w Instytucie Oświaty Dorosłych, następnie w Urzędzie Rady Ministrów oraz w Biurze Oświaty i Kultury. Od 1952 była zatrudniona w dziele kulturalno-oświatowym Zarządu Głównego Związku Samopomocy Chłopskiej. W 1954 poślubiła Henryka Świątkowskiego i zamieszkała w Łowiczu.
W latach 1957–1985 pracowała w dziale naukowo-oświatowym w Muzeum w Łowiczu (oddział Muzeum Narodowego w Warszawie), od 1963 nim kierując. Wraz z mężem Henrykiem zgromadziła w muzeum ok. 15 tysięcy obiektów, w tym cenną kolekcję strojów i haftów łowickich. W latach 1961–1993 opublikowała wiele prac na temat ludowej kultury łowickiej dotyczących różnych zagadnień (wycinanka, budownictwo, zwyczaje i obrzędy doroczne oraz rodzinne, tkactwo i hafciarstwo, dziecko w kulturze wiejskiej). Świątkowscy opracowali wspólnie 40 katalogów wystaw, w tym 22 na temat sztuki ludowej i amatorskiej, przewodnik po placówce oraz noty biograficzne twórców i twórczyń ludowych z regionu łowickiego. Publikowali w prasie, popularyzując sztukę ludową.