Ściegi tunezyjskie obejmują wariacje na temat ściegu prawego, lewego, słupkowego i entrelac.
Tkanina tworzona metodą szydełkowania tunezyjskiego jest nieco mniej elastyczna niż normalna szydełkowa i znacznie grubsza, szczególnie ścieg dziergany. Dzięki temu nadaje się najlepiej na koce i zimowe dzianiny, ale nie nadaje się na delikatniejsze rzeczy, takie jak ubranka dla niemowląt i skarpetki. Tkanina ma również tendencję do zwijania się i zwykle wymaga kształtowania poprzez zwilżanie lub parowanie tkaniny (znane jako blokowanie) po zakończeniu.
Historia nazewnictwa Szydełkowanie tunezyjskie znane jest pod wieloma nazwami, w tym szydełkowanie afgańskie, szydełkowanie wiktoriańskie, ścieg trykotowy, dzianie szkockie, ścieg księżniczki Fryderyka Wilhelma, królewski ścieg księżniczki, szydełkowanie idioty, szydełkowanie głupca i dzierganie pasterskie. Pierwsza wzmianka o dzierganiu przy użyciu igieł haczykowych w stylu tunezyjskim pojawiła się w dzisiejszych Niemczech około 1787−1800 r., a następnie we Francji w 1817 r.. Pierwsze użycie słowa "tunezyjski" w odniesieniu do tej formy szydełkowania miało miejsce w 1857 r. w Szwecji (tuniska virkstygn, „ścieg tunezyjski prosty”).