Sekwencja stratygraficzna na tym terenie obejmuje okres historii hominidów od 1,83 mln do 1700 lat temu (od paleolitu, przez neolit, epokę brązu aż po epokę żelaza), co czyni ją jedną z najdłuższych na świecie. Jest to jedno z nielicznych poza Afryką zachowanych stanowisk człowieka paleolitycznego in situ. Oznacza to, że artefakty w przeciągu milionów lat nie zmieniły swojego pierwotnego położenia.
Najstarsze, odnalezione w Bukit Bunuh narzędzia (m.in. pięściaki) zostały zachowane w suevicie w wyniku uderzenia meteorytu, do którego doszło 1,83 mln lat temu. Artefakty odnalezione na stanowisku Bukit Jawa liczą natomiast ok. 100–200 tys. lat. Odkryty w Kota Tampan warsztat wytwarzający kamienne narzędzia zachował się w bardzo dobrym stanie. Zakład został ok. 75 tys. lat temu nagle opuszczony w wyniku wybuchu wulkanu Toba, o czym świadczy warstwa popiołów z tej erupcji. Miejscowi wytwórcy pozostawili po sobie liczne przyrządy do produkcji narzędzi, a także zarówno już wykończone, jak i jeszcze niedokończone narzędzia. Dzięki temu stanowisko Kota Tampan dostarczyło bezcennej wiedzy o paleolitycznych tradycjach kamieniarskich i technikach produkcji w Azji Południowo-Wschodniej.