Oddział wyruszył w kierunku celu, przemieszczając się doliną w stronę Stodół, aż dotarł w okolice polskiego urzędu celnego.
Kolumna „polskich” napastników ruszyła pod wodzą , który był przebrany za kapitana Wojska Polskiego. Towarzyszył im , dyrektor szkoły SS w . W zupełnej ciszy, w całkowitych ciemnościach, przeszli przez las i dolinę Rudy, zatrzymując się w zaroślach około 500 metrów od polskiej placówki celnej. Równocześnie grupa – „niemieccy obrońcy” – zajęła pozycje na północ od niemieckiego urzędu celnego.
Karl Hoffmann przedstawił plan prowokacji następująco: część oddziału, przebrana w polskie mundury, miała symulować atak, wykrzykując polskie rozkazy i komendy, by sprawić wrażenie prawdziwego starcia. W chwili największego zamieszania do akcji mieli wkroczyć funkcjonariusze przebrani w niemieckie uniformy, „odbijając” posterunek i biorąc do niewoli „polskich napastników”. Cała inscenizacja miała przebiec bez ofiar – zabroniono użycia ostrej amunicji.