Japończycy wyciągnęli wnioski z porażki pod Tai’erzhuangiem, dokonali przegrupowania oraz zgromadzili duże zaopatrzenie. Wojska rządowe natomiast po staremu odczuwały braki zaopatrzenia, złą pracę wywiadu, chaos decyzyjny oraz problemy z siecią łączności między oddziałami. ANR nękane atakami przez przeciwnika 5 maja wycofało się spod Xuzhou na całym froncie.

Zwycięstwo wywołało dużą radość ludności. Było szeroko komentowane przez chińską i zachodnią prasę, z kolei japońska mało wspominała o tych wydarzeniach. Mimo kolejnych klęsk na polu walki Rząd Narodowy, stosując plan oddawania terenu w zamian za zyskanie na czasie, wciągnął Japończyków w głąb Chin wyburzając ich linie frontowe. Pozwoliło to walczyć dalej Rządowi Narodowemu, bitwa pod Tai’erzhuang wyrażała wolę dalszego oporu.

Łącznie w walkach o panowanie nad węzłem kolejowym w Xuzhou zaangażowanych było 600 tys. żołnierzy. Wojska japońskie zdobyły Xuzhou, jednakże nie udało się zamknąć w potrzasku 40 dywizji chińskich i ich zniszczyć. Zdołali oni wyjść z potrzasku pod osłoną burzy