Od 1912 włączyła się w ruch harcerski. W 1913 uczestniczyła w żeńskim kursie skautowym w Berezowie (opiekunką i kierowniczką gospodarczą była jej matka). Po wybuchu I wojny światowej dołączyła do kadry punktu Czerwonego Krzyża na Dworcu Głównym w Krakowie. W Pardubicach zorganizowała tajne nauczanie dla dzieci szkolnych i żeński zastęp skautowy, rekrutujący się z polskich uchodźców z Gorlic, Jasła i Sanoka. Z Pardubic wyjechała wraz z rodziną do Chocenia, gdzie ojciec został naczelnym lekarzem. Z skautowej drużyny, do której dołączyła w Choceniu, powstała później 4. Krakowska Drużyna Żeńska. Opieńska była jej drużynową do 1918.

W końcu 1915 wróciła z rodziną do Krakowa i zaangażowała się w działalność społeczną, m.in. akcję szczepienia przeciwko ospie. W latach 1915–1926 była członkinią Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. W 1917 została komendantką drużyn żeńskich w Krakowie, a w 1918 komendantką Krakowskiej Chorągwi Żeńskiej. W 1918 była członkinią Biura Związkowego Naczelnictwa Skautowego w Krakowie oraz członkinią pierwszego ogólnopolskiego kursu instruktorskiego w Staszowie. W czasie obrony Lwowa kierowała służbą łączności i wywiadu w wykonaniu skautek.