Trzecie zaś, gdzie przetrwano zimę i postawiono proste domy (budki), z racji iż rosły na nim – poza samosiewną pszenicą i klonami – winogrona i winorośl, zostało nazwane Vínlandem (Lądem Wina/Winorośli) albo ewentualnie Vinlandem (Lądem Łąki). Śladem Leifra Eiríkssona podążyli następnie inni, jak np. jego brat Þorvaldr albo – wraz z żoną Gudrid Þorbjarnardóttir – Þórfinnr Karlsefni Þórðarson. Ekspedycja tego ostatniego prawdopodobnie była największą, bo liczyła co najmniej trzy statki i ponad stu ludzi, w tym grupkę kobiet. Na pokład wzięto też różnego rodzaju zwierzęta hodowlane i narzędzia niezbędne do osiedlenia się. Na skutek skłócenia się z Indianami ich próba kolonizacji Nowego Świata ostatecznie się jednak nie powiodła.
Okres sag XIII w. został nazwany złotą epoką (söguöld) pisania sag. Sagi są klasyką literatury średniowiecznej pisanej po islandzku, w archaicznym języku, niewiele różniącym się od staronordyjskiej – mowy wikingów. Wyróżnia się sagi o królach Norwegii, sagi o świętych, a nawet biskupach nie będących świętymi, jak również sagi o rycerzach i herosach. Najbardziej znane są jednak sagi nazywane zbiorczo Sturlunga saga (wraz z sagami o biskupach nazywane sa one też sagami współczesnymi (samtíðarsögur)), oraz tzw. sagi rodzinne: Íslendingasögur..