W 1933 roku przeszła na emeryturę. Przeniosła się do Warszawy, gdzie zmarła. W najnowszym artykule dotyczącym Marty Hubickiej w czasopiśmie PTTK „Ziemia 2024” historyk i kronikarz kieleckiego krajoznawstwa Andrzej Rembalski podaje datę śmierci 21 grudnia 1935, powołując się na akt zgonuAndrzej Rembalski, Marta Hubicka (1877 – 1935) – kielecka nauczycielka i krajoznawczyni, Ziemia 2024 cz. 2, s. 257–272, Warszawa 2024, ISSN 0513-997X.. We wcześniejszych publikacjach błędnie podawano, że zmarła w 1936 roku. „Ś. p. Marta Hubicka ukochała ziemię Kielecką jej piękno i historię i pozostawiła pamiątkę po sobie w postaci pięknych monografii o naszej ziemi, i zasłużyła sobie na wdzięczną pamięć społeczeństwa Kieleckiego” – napisano w nekrologu w Gazecie Kieleckiej. Mimo to jej imieniem nie nazwano żadnej ulicy w Kielcach, ani szlaku w Górach Świętokrzyskich, nie ma też tablicy pamiątkowej.
Odznaczona tytułem Członkini Honorowej Polskiego Towarzystwa KrajoznawczegoAndrzej Rembalski, Marta Hubicka (1877 – 1935) – kielecka nauczycielka i krajoznawczyni, Ziemia 2024 cz. 2, s. 257–272, Warszawa 2024, ISSN 0513-997X..
W kolekcji sztuki współczesnej Muzeum Narodowego w Kielcach znajduje się olejny portret Marty Hubickiej autorstwa Henryka Czarneckiego.