Dowcipniś Bułhakow wielokrotnie podkreśla charakterystyczne dla Korowiowa fortele, czemu daje wyraz już w tytule dziewiątego rozdziału powieści – Głupie dowcipy Korowiowa (ros. Коровьевские штуки). Metoda działania bohatera opiera się na grze słownej, humorze i zręcznej manipulacji. Często posługuje się przysłowiami, np. pieniądz lubi być liczony czy pańskie oko konia tuczy, a także ironicznymi kalamburami, jak ten dotyczący statusu urzędowego: [...] Cóż to właściwie znaczy – urzędowo czy nieurzędowo? To zależy od punktu widzenia. Wszystko, mój drogi, jest chwiejne i umowne. Dziś, na przykład, jestem osobą nieurzędową, a jutro, patrzcie no tylko, już urzędową! A bywa i na odwrót, oj i to jeszcze jak!
thumb|Ekspozycja Zabrania się rozmawiać z nieznajomymi na Patriarszych Prudach Autor konsekwentnie określa Korowiowa mianem „zgrywus”, „nabieracz” , „rzezimieszek” „dowcipniś” (ros. ломака, надувало, гаер, шуткарь), który nieustannie grymasi, parodiuje i stroi żarty. Jego wizerunek dowcipnisia wpisuje się w archetyp trickstera. Michaił Bachtin wiązał ten typ bohatera z aktorem teatru ulicznego, pod maską którego kryje się oszust, błazen i głupiec, a sam on jest jedynie odbiciem innej rzeczywistości.