Za działalność w ruchu oporu i przynależność do Wolnych Strzelców i Partyzantów Francuskich została aresztowana przez gestapo w lipcu 1943 (wtedy podała, że nazywa się Dobrosława, stąd późniejsze imię Sława). Z obozu przejściowego w Drancy przybyła do KL Auschwitz-Birkenau transportem w dniu 2 sierpnia 1943. Dzięki swoim kwalifikacjom medycznym uniknęła przeznaczenia na ofiarę eksperymentów i została skierowana do pracy w obozowym Instytucie Higieny SS. Opiekowała się więźniarkami oraz dołączyła do obozowego ruchu oporu, w ramach którego sporządzała meldunki na temat niemieckich eksperymentów medycznych. Dzięki jej działalności jeszcze w czasie wojny w polskiej prasie podziemnej ukazał się specjalny raport na ten temat, tzw. Raport Sławy Klein.
Po wyzwoleniu obozu pozostała w nim, organizując szpital dla ocalałych więźniarek, ze szczególnym uwzględnieniem czeskich kobiet, którym pomogła powrócić do Pragi. Jako lekarka Czeskiej Komisji Repatriacyjnej została skierowana przez władze Czechosłowacji do Francji, gdzie zajmowała się poszukiwaniem czeskich dzieci i organizowaniem ich repatriacji do Czechosłowacji. W 1947 powróciła do Pragi, gdzie rozpoczęła pracę jako kierownik przychodni w Zakładach Metalurgicznych CKD – „Sokolovo”.