pisząc partie dla trębacza Maynada Fergusoba, eksponował jego umiejętność gry niezwykle wysokich nut.
Po rozstaniu z Kentonem osiadł w Los Angeles, gdzie założył i prowadził zespoły o zmiennym składzie (kwartet, nonet, big-band). Formacje występowały jako Shorty Rogers Orchestra oraz Shorty Rogers and His Giants. Grali w nich m.in. saksofonista Art Pepper, klarnecista Jimmy Giuffre, pianista Hampton Hawes i perkusista Shelly Manne. W tym czasie nagrał kilka wysoko ocenionych płyt w konwencji West Coast. Zaprezentował na nich zwarte, nowatorskie aranżacje, niekiedy bliskie wczesnej awangardzie jazzowej, za którą uważano wówczas także styl cool.
7 czerwca 1953 wystąpił ze swoją orkiestra, w składzie której znajdował się m.in. Johnny „Guitar” Watson, w dziewiątej edycji słynnego festiwalu Cavalcade of Jazz, odbywającego się w parku rozrywki Wrigley Field w Los Angeles. Organizatorem corocznych Kawalkad Jazzu był producent muzyczny i przedsiębiorca Leon Hefflin. Tego samego dnia wystąpili również: Roy Brown z zespołem, Tosti and His Mexican Jazzmen, Earl Bostic, Nat „King” Cole oraz Louis Armstrong i jego All Stars z wokalistką Velmą Middleton.