Wu Zhen, imię publiczne: Zhonggui , pseudonim: Meihua daoren (ur. w 1280 w Jiaxing, zm. w 1354) – chiński malarz zaliczany do tzw. „Czterech Wielkich Mistrzów epoki Yuan”.
thumb|Rybak, 1342. Narodowe Muzeum Pałacowe Chociaż był dobrze wykształcony, to nigdy nie przystąpił do egzaminów urzędniczych i prowadził życie pustelnika, poza okazjonalnymi wizytami w Hangzhou i Wuxing (dzis. Huzhou) nie opuszczając swojego rodzinnego miasta. Dobrze znając Yijing, żył z wróżbiarstwa i sprzedaży obrazów. Jego izolację potwierdza fakt, iż jego prace właściwie nigdy nie są opatrzone cudzymi inskrypcjami. Za życia pozostawał niezbyt znany, obracając się jedynie w wąskim kręgu przyjaciół-literatów, do których zaliczali się malarze Wu Guan i Zhang Guan oraz uczony Tao Zhongyi. Stał się sławny dopiero gdy pod koniec XV wieku odkryli go malarze aktywni w ówczesnym Suzhou, w szczególności zaś Shen Zhou, założyciel malarskiej szkoły Wu. Pod koniec XVI wieku Wu Zhen był już znany jako jeden z „Czterech Wielkich Mistrzów epoki Yuan”, obok Huang Gongwanga, Ni Zana i Wang Menga.